Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Όταν Τσώρτσιλ και Στάλιν χώριζαν την Ευρώπη πάνω σε μια χαρτοπετσέτα!

«...αργότερα οι δυο τους συζήτησαν και πάλι αλλά με άφησαν έξω. Το βρίσκω μυστικιστικό και αφύσικο. (...) Έμαθα πως έμειναν πολλές ώρες συζητώντας» γράφει στις 10 Οκτωβρίου 1944 στο «Μικρό Ημερολόγιό» του ο τότε πρεσβευτής της Αμερικής στη Μόσχα Άβερελ Χάριμαν. Οι «δυο τους» είναι ο Ιωσήφ Στάλιν και ο Γουίνστον Τσώρτσιλ. Ο πρεσβευτής έμαθε τι συζήτησαν στη Μόσχα εκείνο το βράδυ οι δύο ηγέτες περίπου πέντε μήνες αργότερα, όπως σημειώνει στο Ημερολόγιό του με κάποια απογοήτευση, καθώς είχε μείνει εκτός από μια «δραματική και ιστορικά καθοριστική συνάντηση». Σε αυτήν σχεδιάστηκε το μέλλον της Ευρώπης και καθορίστηκαν οι «σφαίρες επιρροής» των Δυτικών και της Σοβιετικής Ένωσης.

Η κατάρρευση της ναζιστικής Γερμανίας είναι πλέον ορατή. Το φθινόπωρο του 1944 ο Κόκκινος Στρατός έχει εισέλθει στην Πολωνία, στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία, έχει καταλάβει τμήμα της «γερμανικής καρδιάς» (Πρωσίας) και οι συμμαχικές στρατιές στη Δύση έχουν ελευθερώσει ολόκληρη σχεδόν τη Γαλλία. Ο στρατιωτικός σύμβουλος του Στάλιν στρατηγός Αλεξέι Αντόνοφ, γράφει ο Τζέφρεϊ Ρόμπερτς στο βιβλίο του «Beware Greek Gifts», είχε ενημερώσει τους δύο ηγέτες ότι ήταν «ζήτημα δύο ή τριών μηνών» η ολοκληρωτική κατάρρευση της χιτλερικής Βέρμαχτ. Δεν έπεσε έξω. Έφθασε λοιπόν η «ώρα να συζητηθούν θέματα (...) και της μεταπολεμικής φυσιογνωμίας της Ευρώπης μας», είχε γράψει τον Ιούλιο ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Άντονι Ήντεν στον σοβιετικό ομόλογό του Βιατσεσλάβ Μολότοφ. Εκείνο που δεν του έγραψε ήταν ότι η «φυσιογνωμία» της μεταπολεμικής Ευρώπης είχε ήδη συζητηθεί από τους Τσώρτσιλ και Ρούζβελτ στην Ουάσιγκτον. Έτσι, όταν ο Τσώρτσιλ έφθασε στη Μόσχα, είχε και τις απόψεις του Αμερικανού προέδρου για τη μεταπολεμική μορφή της Γηραιάς Ηπείρου. Ο Τσώρτσιλ βρήκε «έναν Στάλιν σε κατάσταση ευφορίας», γράφει στα απομνημονεύματά του. Η συνάντηση στο Κρεμλίνο - η τέταρτη των δύο ηγετών στη διάρκεια του Πολέμου - έγινε σε πολύ θερμό κλίμα. Ο Στάλιν απαρίθμησε τις επιτυχίες των σοβιετικών μηχανοκίνητων, έδωσε συγχαρητήρια στον Τσώρτσιλ για «το πνεύμα, τη δύναμη της αυτοπεποίθησης» το οποίο έδειξε η Βρετανία - που ενθουσίασαν τον Τσώρτσιλ - και δήλωσε ότι μόλις τελειώσει ο πόλεμος στην Ευρώπη θα επιτεθεί στην Ιαπωνία, κάτι το οποίο «ήταν ωραίος αιφνιδιασμός» για τον Βρετανό πρωθυπουργό.

Ύστερα από μια επιτροχάδην συζήτηση για τη δυνατότητα συνεργασίας της εξόριστης στη Βρετανία κυβέρνησης της Πολωνίας με την πολωνική κυβέρνηση που δημιούργησε η Μόσχα - «πρόβλημα» που παραπέμφθηκε στους υπουργούς Εξωτερικών των δύο χωρών - οι Τσώρτσιλ και Στάλιν πέρασαν στα προβλήματα των Βαλκανίων. Ήταν ο Τσώρτσιλ που μίλησε πρώτος και στόχευσε αμέσως στην ουσία. Οι δύο χώρες θα πρέπει να συμφωνήσουν να διαιρέσουν την Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής - η μία χώρα να έχει «κυρίαρχη επιρροή» σε μια σφαίρα και η άλλη χώρα «κυρίαρχη επιρροή» σε άλλη σφαίρα. 

Η πρόταση ήταν «τολμηρή αλλά όχι πρωτότυπη», παραδέχθηκε χρόνια αργότερα ο Τσώρτσιλ. Για να ενισχύσει τη «θετική ατμόσφαιρα» προσέφερε στον Στάλιν ένα γενναιόδωρο deal: τη Ρουμανία, όπου ήδη είχαν προωθηθεί οι σοβιετικές δυνάμεις, έναντι της Ελλάδας. Με τη σύμφωνη επιθυμία της Αμερικής, η Ελλάδα θα έμενε εκτός της σοβιετικής σφαίρας. «Η Βρετανία πρέπει να είναι η κύρια δύναμη στη Μεσόγειο» τόνισε στον Στάλιν, ο οποίος δεν αντέδρασε.
Ο Τσώρτσιλ προχώρησε: Η Ουγγαρία και η Γιουγκοσλαβία θα ανήκουν ισότιμα 50-50 και στις δύο σφαίρες, η Ρουμανία θα είναι κατά 90% στη σοβιετική σφαίρα και 10% στη σφαίρα των Δυτικών, ενώ η Βουλγαρία θα περιέλθει κατά 75% στη σοβιετική σφαίρα επιρροής και κατά 25% στη δυτική σφαίρα. Καθώς ο Στάλιν άκουγε με προσοχή τον μεταφραστή του ο Τσώρτσιλ πήρε ένα λευκό χαρτί που ήταν πάνω στο τραπέζι μαζί με μολύβια, ποτήρια και δύο μπουκάλια κονιάκ και έγραψε με μικροσκοπικά γράμματα τις χώρες και τα ποσοστά, όπως τα είχε προτείνει. Πέρασε το χαρτί στον Στάλιν, εκείνος το διάβασε με προσοχή, ύστερα πήρε το μπλε μολύβι του και έβαλε ένα «τσικ» στο δεξί μέρος της σελίδας.
Για τον Βρετανό πρωθυπουργό «δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι ο ψυχρός Στάλιν (...) ήταν σύμφωνος», γράφει ο Τ. Β. Τσάμπερλιν στο πλούσιο σε έγγραφα εποχής βιβλίο του «The Moscow Conference 1944: Top Secret». Δεν έγινε συζήτηση για το θέμα και ο Τσώρτσιλ συνέχισε τις προτάσεις του. Η Ανατολική Πρωσία να χωριστεί στα δύο - η μισή να περάσει στη Σοβιετική Ένωση και η άλλη μισή στην Πολωνία -, οι Γερμανοί κάτοικοί της να μετακινηθούν στα ενδότερα της Γερμανίας και η Σιλεσία να περιέλθει στην Πολωνία «έναντι της απώλειας των πολωνικών εδαφών που της απέσπασε» η Σοβιετική Ένωση, σαρκάζει ο Τσάμπερλιν. Η συζήτηση κράτησε σχεδόν έξι ώρες - κατά τις 3 μετά τα μεσάνυχτα Τσώρτσιλ και Στάλιν αποσύρθηκαν.

Το μεσημέρι της επομένης ο Τσώρτσιλ έστειλε στον Στάλιν ένα κείμενο με τα συμπεράσματα της συζήτησής τους, το οποίο είχε ετοιμάσει ο Ήντεν. Ο Στάλιν υπογράμμισε τα σημεία που αφορούσαν τη σοβιετική σφαίρα επιρροής, «σοβιετοποίησε» τα ποσοστά της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας σε 90-10 και έστειλε το κείμενο στον Μολότοφ με εντολή «να το συζητήσει»με τον Βρετανό ομόλογό του. Η συνάντηση των δύο υπουργών δεν άλλαξε τίποτε στο κείμενο και σε αυτήν τη «σταλινική μορφή» του επικυρώθηκε αργότερα στη διάσκεψη της Γιάλτας, τον Φεβρουάριο του 1945. Ο διαχωρισμός της Ευρώπης σε σφαίρες επιρροής - λέξεις-ταμπού - καλλωπίστηκε ιστορικά ως «Διακήρυξη της Γιάλτας».

Για να ενισχύσει τη «θετική ατμόσφαιρα» ο Τσόρτσιλ προσέφερε στον Στάλιν ένα γενναιόδωρο deal: τη Ρουμανία, όπου ήδη είχαν προωθηθεί οι σοβιετικές δυνάμεις, έναντι της Ελλάδας. Με τη σύμφωνη επιθυμία της Αμερικής, η Ελλάδα θα έμενε εκτός της σοβιετικής σφαίρας. «Η Βρετανία πρέπει να είναι η κύρια δύναμη στη Μεσόγειο» τόνισε στον Στάλιν, ο οποίος δεν αντέδρασε.
(ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ: ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΗΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ, ΕΝΩ ΥΠΗΡΞΕ ΑΥΤΗ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΑΓΓΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΝΑ ΣΠΡΩΞΕΙ ΤΟ ΕΑΜ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΩΝ ΤΟ '44 ΚΑΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΣΥΜΜΟΡΙΤΟΠΟΛΕΜΟ/ΕΜΦΥΛΙΟ....!!! ΟΤΑΝ ΟΛΗ Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΑΖΕΥΕ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ, ΕΜΕΙΣ ΞΕΚΙΝΟΥΣΑΜΕ ΕΝΑ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΡΚΟΥΣΕ ΟΣΟ ΔΙΗΡΚΗΣΕ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ Ο Β' ΠΠ ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΟΜΩΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΙΧΑΝ ΗΔΗ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ... στην φωτογραφία η περίφημη πλέον "χαρτοπετσέτα" με το μοίρασμα της Ευρώπης σε σφαίρες επιρροής...)



Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016

ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΣ Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Του Ελβετού δημοσιογράφου κ. Γκ. Ολιβιέρι 


 Ο Ελβετός δημοσιογράφος κ. Γκουίντο Ολιβιέρι, γνωστός και από τα άρθρα του δια των οποίων επέκρινε το καθεστώς της 7ετίας, εδημοσίευσεν υπό τον ανωτέρω τίτλον εις την εφημερίδα "24 ΩΡΑΙ" της Λωζάννης το ακόλουθον άρθρον: (Η εφημερίς "24 ΩΡΑΙ" ανήκει εις τον κεντρώον Ριζοσπαστικόν Κόμμα της Ελβετίας και έχει ημερήσιαν κυκλοφορίαν 150 χιλιάδων φύλλων, την μεγαλυτέραν εις την γαλλόφωνον Ελβετίαν). Το αναδημοσιεύομεν,χωρίς τούτον να σημαίνη ότι ο "Ελεύθερος Κόσμος" υιοθετεί απολύτως όλας τας θέσεις και τας κρίσεις του: 


 Τι απέγιναν ο πρώην δικτάτωρ Γεώργιος Παπαδόπουλος και εκείνοι που κατεδικάσθησαν μαζί του; Πέπλος βαρείας σιγής εκάλυψε την τύχην των. Το διάταγμα 518 του Ιουλίου 1974 επέβαλε αμνηστίαν δι΄όλα τα πεπραγμένα κατά την διάρκειαν της δικτατορίας. Την 18ην Ιανουαρίου του 1975 δια ψηφίσματος της Βουλής, έχοντος αναδρομικήν ισχύν, ηκυρώνετο η αμνηστία και οι κυριώτεροι παράγοντες της χούντας εδικάζοντο και κατεδικάζοντο. Η έσχατη των ποινών εξηγγέλλετο από το δικαστήριον. 
Έκτοτε, η θανατική καταδίκη δεν μετετράπη και δύναται ασφαλώς να λεχθή ότι από της ημέρας της καταδίκης οι άνδρες αυτοί διαβιούν με συνεχές άγχος πιστεύοντες, δικαίως ή αδίκως, ότι μια αλλαγή του καθεστώτος ημπορεί, δι' αυτούς, να είναι μοιραία. 
Εξ άλλου αι πληροφορίαι μου αι προερχόμεναι εξ Αθηνών, αφήνουν να γίνεται αντιληπτόν ότι αι συνθήκαι διαβιώσεως των εις τα φυλακάς είναι ιδιαιτέρως σκληραί. Βεβαιούται συγκεκριμένως ότι τα περισσότερα στελέχη της χούντας υποχρεούνται εις τον καθαρισμόν των αποχωρητηρίων των φυλακών. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται ο στρατηγός Ζωιτάκης όστις υπήρξεν "αντιβασιλεύς" και άγει τώρα το 80όν έτος της ηλικίας του. 
Πρόκειται άραγε περί πνεύματος εκδικήσεως; Τούτο θα ήτο θλιβερόν και γνωρίζων τους Έλληνας, διστάζω να το πιστεύσω. Θα πρέπει τότε να πιστεύση κανείς ότι η αμνηστία, η ανάκλησις της, η δίκη, η καταδίκη και η εν συνεχεία άρνησις της μετατροπής της θανατικής καταδίκης, οφείλεται εις καθαρώς πολιτικούς λόγους; Τούτο είναι πολύ πιθανόν. 
Ένα είναι βέβαιον. Εις την Ελλάδα ήρχισαν να κυκλοφορούν αιτήσεις απελευθερώσεως των κρατουμένων, υπογραφόμεναι από απλούς πολίτας -όπως εκείνους των χωρίων της Μεσσηνίας- και από αποστράτους αξιωματικούς. Υπομιμνήσκεται εις τας αιτήσεις αυτάς, η περίπτωσις Παναγούλη που είχεν αποπειραθή να δολοφονήση τον δικτάτορα και τρεις ημέρας έπειτα από την θανατικήν του καταδίκην, είδε μετατρεπομένην την έσχατην των ποινών που του είχε επιβληθή. Υπομιμνήσκεται ότι πολιτικοί άνδρες ανατραπέντες, δεν εγνώρισαν παρά μόνον δι' ολίγον την φυλακήν. Ζητείται κυρίως να σβησθή εξ ολοκλήρου το παρελθόν. 
Θα υπενθυμίσω, από ιδικής μου πλευράς ότι αρκετοί, ανεγνωρισμένοι βασανισταί κατεδικάσθησαν εις κωμικάς ποινάς εν σχέσει με τα καταλογισθέντα εις αυτούς, αδικήματα. Πρέπει να αναγωρίση κανείς ότι συχνά έχει τις την φοβεράν εντύπωσιν ότι η δικαιοσύνη εχρησιμοποίησεν εις την κρίσιν της, δύο διαφορετικά μέτρα και σταθμά. 
Δεν είναι φυσικώ το λόγω, ο σκοπός μου να υπερασπίσω την υπόθεσιν της απελευθερώσεως του Παπαδοπούλου και των φίλων του. Πιστεύω, όμως, ότι έχουν δικαίωμα, οι προαναφερθέντες εις μίαν ευπρεπή μεταχείρισιν, και τούτο απλώς και μόνο διότι η δημοκρατία οφείλει να αποδείξη την υπεροχήν της έναντι της δικτατορίας. Το να εξευτελίζη κανείς τους ανθρώπους δεν είναι ασφαλώς ο καλύτερος τρόπος του φέρεσθαι. 
Υπάρχουν πολλών ειδών βασανιστήρια. Τα σωματικά, αλλά και τα ηθικά. Ένας ηλικιωμένος ανήρ καθέξας ανώτατα αξιώματα εις το στράτευμα και ο οποίος καθαρίζει αποχωρητήρια υπό το ειρωνικόν βλέμμα δεσμοφύλακος ημπορεί όχι μόνον να αισθάνεται εξευτελισμόν, αλλά και τρόμον, όταν ανοιγομένης της θύρας του κελλιού του, πιστεύει ότι θα οδηγηθή, εκείθεν, εις το εκτελεστικόν απόσπασμα. 
Δικαίως εγένετο έντονος, αγών κατά των φυλακών των συνταγματαρχών. Ευχής έργον θα ήτο όπως το δημοκρατικόν καθεστώς αποδείξη με καταπελτώδη τρόπον, την ανωτερότητα του, εμφανίζουσα τον θρίαμβον του Δικαίου έναντι της πολιτικής σκοπιμότητος. Διαφορετικά, οι διεθνείς ανθρωπιστικοί οργανισμοί ας επιληφθούν του προβλήματος. Και τούτο διότι ένα σύστημα -το δημοκρατικόν- που θέλει να υποστηρίξη ότι αξίζει τον κόπον να υποστηριχθή -χωρίς να είναι τέλειον- δεν επιτρέπεται ουδέ κατ' ελάχιστον να παρουσιάζη και το ελάχιστον μειονέκτημα.