Σάββατο, 23 Μαΐου 2009

Γερμανία: Αντιδράσεις για μια ευχή...


Από την ειδησεογραφία:
"Εξοργισμένοι είναι οι Τούρκοι της Γερμανίας με την προεκλογική αφίσα Γερμανικού Εθνικιστικού κόμματος για τις Ευρωεκλογές.

Στο προεκλογικό υλικό του NPD απεικονίζονται δύο Τούρκοι και ένας Αφρικανός πάνω σε ένα ιπτάμενο χαλί. Στην λεζάντα της φωτογραφίας αναφέρεται: «Καλό ταξίδι στην πατρίδα σας». Όπως ήταν φυσικό, η αφίσα έχει προκαλέσει τα 2,6 εκατομμύρια των Τούρκων που κατοικούν στην Γερμανία, οι οποίοι και ζητούν να αποσυρθεί η αφίσα.

Αντιδράσεις υπάρχουν όμως και στο εσωτερικό της Τουρκίας, αφού η είδηση φιλοξενείται και καυτηριάζεται από σύσσωμο τον Τουρκικό Τύπο."

Το όνειρο κάθε μετανάστη (όπως γνωρίζουμε από την ελληνική εμπειρία και τα τραγούδια για τον πόνο της ξενιτιάς) είναι η επιστροφή στην πατρίδα του. Πρέπει να είναι πολύ εμπαθής κάποιος για να προκληθεί από μια ειλικρινέστατη ευχή προς την εκπλήρωση του ονείρου του για καλό επαναπατρισμό...

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Ασχήμιες καρνάβαλων και λοιπών μασκαράδων

«κριτήριον ορθοδόξου φρονήματος αποτελεί η στάση του Χριστιανού έναντι του μοναχισμού» όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Η γνωστή ματαιοπανήγυρις του παρόντος βίου, το καρναβάλι «μας ήλθε πάλι», όπως έλεγε παλιό σχολικό τραγουδάκι. Όπως κάθε χρόνο η πόλη της Πάτρας προσελκύει το ενδιαφέρον του «χειμαζομένου», όχι βέβαια από την οικονομική κρίση, αλλά από το …κρύο, λαού. (Η λέξη χειμάζομαι, σημαίνει κυριολεκτικά ότι υφίσταμαι τις ταλαιπωρίες του χειμώνα, τυραννιέμαι μεταφορικώς. Στην αρχαία Εκκλησία, «χειμαζόμενοι» ήταν όσοι χριστιανοί υπέπιπταν σε μεγάλα αμαρτήματα και παρέμειναν, χειμώνα – καλοκαίρι, εκτός του ναού την ώρα της Θείας Λειτουργίας, για να μετανοήσουν. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε αυτή την εποχή ως λαός, θα πρέπει να παραμείνουμε πολλούς χειμώνες… «χειμαζόμενοι», ώστε να συνέλθουμε και να έλθουμε «εις εαυτόν»).

Ως γνωστόν σ’ αυτό το παρδαλό πανηγυράκι της Πάτρας, παρελαύνουν κάποια «άρματα», ομού με «αρματωμένους» αρλεκίνους και λοιπούς τζιτζιφιόγκους, τα οποία διακωμωδούν και καυτηριάζουν επίκαιρα γεγονότα. Επιλέγουν, δηλαδή, οι εμπνευστές τους ένα θέμα της δημοσιότητας, το οποίο «ένιωσε» το Πανελλήνιον, «μεταμφιέζουν» αναλόγως το «άρμα» και το αργοσέρνουν θριαμβικά στους πατρινούς δρόμους. Φέτος, όπως μαθεύτηκε, οι καρναβαλικές λοιδορίες θα στραφούν κατά του Αγίου Όρους. Κεντρικό θέμα του καταναλωτικού αυτού υποπροϊόντος, της αποχαυνωτικής, εισαγόμενης από την Δύση, σαχλαμάρας, που ονομάζεται καρναβάλι, θα είναι η μονή Βατοπαιδίου. (Εξαιρώ τα παραδοσιακά δρώμενα από την παρούσα κριτική μου, αν και αυτά έχουν απωλέσει τον αυθορμητισμό και αθωότητά τους).

Η πρόθεση των διοργανωτών για διαπόμπευση του μοναχισμού, του Αγίου Όρους και της Ορθόδοξης Εκκλησίας γενικότερα, έγινε γνωστή και υπήρξε αντίδραση απ’ όλες τις μονές του Αγίου ΄Ορους, από πιστούς πολίτες, από ανθρώπους που θλίβονται για την κατάντια ενός ολόκληρου λαού, που δεν διστάζει να διασύρει τα όσια και τα ιερά του. Μάλιστα υπήρξε προσφυγή στην Δικαιοσύνη, όμως στα πλαίσια της υποτίθεται ελευθερίας της «τέχνης», απορρίφθηκε. Είναι γνωστό πως όλοι οι αποτυχημένοι, οι ατάλαντοι, οι συμπλεγματικοί, που υποδύονται τους «απελευθερωμένους» καλλιτέχνες, για να τους προσέξουν, καταφεύγουν σε αρρωστημένες και φτηνιάρικες «δημιουργίες».
Τα τελευταία χρόνια, εκτός από τα γνωστά σκουπιδοσεξουλιάρικα θέματα, στοχοποιούν, πάλι για εντυπωσιασμό, «πατρίδαν και πίστιν». Υπό το πρόσχημα του μεταμοντέρνου (μηδενισμού), κυριάρχησε στην «τέχνη» το τιποτένιο, το ασήμαντο, το ευτελές, το πρόστυχο, το βλάσφημο. (Θυμίζω εκείνο το εκνηπιαστικής υφής γραπτό έμεσμα του Ανδρουλάκη, μια έκθεση «νεοποχίτικης» τέχνης, όπου ένα δίποδο ξερατό από το Βέλγιο πρόσβαλλε τον Τίμιο Σταυρό, ένα άλλο βαρβαρώδες επινόημα, στο οποίο εξευτελιζόταν ο Εθνικός μας Ύμνος.
Η διαστροφή και η βλακεία, βαφτίζονται τέχνη και, όπως έλεγε ο Κόντογλου, «είναι να φράζει κανένας τα μάτια του. Όλα αυτά τα πασαλείμματα απάνω στους μουσαμάδες, που λέγονται έργα ζωγραφικής, όλα αυτά τα παλιοσίδερα ή τα νταμαροκοτρώνια που παρουσιάζονται σαν έργα γλυπτικής σε κάνουν όχι μονάχα ν’ αηδιάσεις για το κατάντημά μας, αλλά και να θυμώσεις για την αδιαντροπιά που φανερώνουν αυτά τα τερατουργήματα»).

Η γελοιοποίηση όμως του μοναχισμού δεν αποτελεί απλώς αδιαντροπιά, είναι ανοσιούργημα, ιεροσυλία. Ό,τι και να έκανε ο ηγούμενος της μονής Βατοπαιδίου (η Δικαιοσύνη δεν έχει ακόμα αποφανθεί), δεν δικαιολογείται αυτή η αισχρή πολεμική κατά του Αγίου Όρους. Δεν έχουμε το δικαίωμα, είναι εσχάτη πλάνη και ανομία, να καταρρακώνουμε εμείς οι Έλληνες, μ’ αυτόν τον χυδαίο τρόπο, την Εκκλησία, το πατροπαράδοτο σέβας. που όλοι οι σοβαροί ιστορικοί αναγνωρίζουν ότι στάθηκε κυριολεκτικά «ελληνοσώτειρα» τα φοβερά χρόνια της δουλείας. Στην αρχαία Ελλάδα, την οποία επικαλούνται πολλοί «δημοκράτες», η βεβήλωση του ιερού, τιμωρούνταν με την ποινή του θανάτου. Υπήρχε η «ιεροσυλίας γραφή» και ο ιερόσυλος, αφού δημευόταν η περιουσία του, θανατωνόταν και ενταφιαζόταν εκτός των ορίων της πόλεως. (Το θέμα πραγματεύεται ο Λυσίας στον «υπέρ Καλλίου ιεροσυλίας» λόγο του). Γι’ αυτό μεγαλούργησαν οι πρόγονοί μας. Το πρώτο ρητό που δίδασκαν στους μαθητές ήταν το «θεούς σέβου και θεούς τίμα». Τώρα την ασέβεια την κάνουμε και τηλεοπτικό (κοπρο)-θέαμα.

Ο καθηγούμενος της Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, αρχιμανδρίτης Γεώργιος σημειώνει σε μια επιστολή του για το θέμα αυτό: «Η διακωμώδησις της Εκκλησίας και ο διασυρμός του τιμημένου Μοναχικού Σχήματος, θεσμών που σέβεται και τιμά ευλαβικά η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας, παρά τα τυχόν ανθρώπινα λάθη των εκπροσώπων τους, είναι ό,τι χειρότερο σε μια χρονική συγκυρία που όλα στην Πατρίδα μας δείχνουν ότι χρειαζόμαστε εθνική ομοψυχία και συμπαράταξη απέναντι στους πολλούς εξωτερικούς κινδύνους και στους αδυσώπητους εσωτερικούς κραδασμούς…».
Το θέμα της μονής Βατοπαιδίου το «φούσκωσαν» οι τηλεΰαινες και οι «συνασπισμένοι» εκκλησιομάχοι. Πολεμούν την Εκκλησία, όχι γιατί τους έπιασε ο καημός της κάθαρσης, αλλά γιατί γνωρίζουν πως ο διασυρμός της πίστης επιφέρει χαλάρωση, αποκοιμίζει ηθικά αντανακλαστικά, σκοτίζεται η κρίση, οπότε ο εν συγχύσει και απελπισία ευρισκόμενος πολίτης, θα στραφεί σ’ αυτούς, που δήθεν ευαγγελίζονται «πνεύμα και ηθική». Μιλάμε όμως για την Εκκλησία μας, που «σε πολλές κρίσιμες ώρες το ράσο της στάθηκε η εθνική σημαία της Ελλάδας» και αυτό το τιμημένο ράσο θα το ενδυθούν κάποιοι τρισάθλιοι και θα παρελαύνουν μαζί με τις εισαγόμενες γυμνοβραζιλιάνες, ξεχνώντας πως «αν υπάρχουμε σήμερα σαν ελληνική φυλή, είναι γιατί κρατηθήκαμε από το άμφιο της θρησκείας μας όλα αυτά τα χρόνια». (Μυριβήλης).

Δυστυχώς και εδώ στο Κιλκίς οι διοργανωτές της καρναβαλικής ασυδοσίας φρόντισαν να την ονομάσουν με λογοπαίγνιο που παραπέμπει σαφώς στη μονή Βατοπαιδίου. «Οι πειρατές της Βα(λ)τοπεδικής». Προφανώς θα φορέσουν ράσα, για να τα χλευάσουν, θα καγχάσουν για το «κατόρθωμά» τους, για τα μασκαραλίκια τους.

Θα κλείσω με μια παράκληση που περιλαμβάνεται σε επιστολή μοναχών της μονής του Αγίου Σάββα Ιεροσολύμων. Όσοι πιστοί ας την υιοθετήσουν: «Παρακαλούμε θερμώς όσους πιστούς ακόμη αγωνίζονται στους προμαχώνες του Γένους και της Πίστεως, ξεπερνώντας φόβο και ανθρωπαρέσκεια, αλλά και όσους θέλουν να βλέπουν τα γεγονότα βαθύτερα από τις τηλεοπτικές κάμερες και διαχρονικότερα από εφήμερους γελοιασμούς, να αντιληφθούν τους συμβολισμούς, τις συγκυρίες και τους σκοπούς μιας τέτοιας πάνδημης βλασφημίας στην οποία παρασύρονται οι συμπατριώτες μας και να ασκήσουν πειθώ μετερχόμενοι κάθε ειρηνικό και νόμιμο μέσο για την αποτροπή της. Και αν τίποτε δεν κατορθωθεί, να απόσχουν παντελώς κάθε καρναβαλικής εκδηλώσεως, παρακαλώντας με δάκρυα το έλεος του Θεού».

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος
Κιλκίς

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Το Google Αρνείτε Την Ανακάλυψη Της Ατλανίδος

Google Rejects 'Atlantis' Discovery

Google says its new underwater search engine didn't actually find Atlantis, shooting down fervent speculation that the technology had discovered the fabled sunken city.
Google Earth images showing what resembled a grid of streets on the ocean floor off the coast of Africa sparked an intense debate over the identity of the unusual underwater discovery.
Several news services, including London's the Sun and the Telegraph, questioned whether it may be Atlantis, the legendary island described by Greek philosopher Plato. "It looks like an aerial map of Milton Keynes," British aeronautical engineer Bernie Bamford, who first spotted the pattern, told the Sun. "It must be man-made."
Atlantis experts told the papers that the strange criss-cross design is located at one of the possible sites of the storied city. Dr. Charles Orser, curator of historical archeology at New York State University and a leading expert on Atlantis, called the grid "fascinating."
According to CNet, Google shot down the Atlantis suggestion, saying the tracks were actually left by boat sonar.
"It's true that many amazing discoveries have been made in Google Earth, including a pristine forest in Mozambique that is home to previously unknown species and the remains of an ancient Roman villa," the company said in a statement. "In this case, however, what users are seeing is an artifact of the data collection process. Bathymetric (or sea floor terrain) data is often collected from boats using sonar to take measurements of the sea floor. The lines reflect the path of the boat as it gathers the data."
But Google's dismissal didn't stop the debate on such sites as Facebook and Digg. "OMG, this is incredible!" one blogger wrote on Digg. "I smell a cover-up."
According to Plato, Atlantis sank into the ocean "in a single day and night of misfortune" after a failed attempt to invade Athens around 9400 BC.

Το ερώτημα είναι τι ανκάλυψαν εκεί και τώρα προσπαθούν να το κρύψουν, λέγοντας ότι δεν είναι η Ατλαντίδα;
Τα αρχαία γραπτά μας έχουν αφήσει στοιχεία που αποδυκνείουν που βρίσκεται η Ατλαντίδα.
Εκεί που βρίσκετε η Ατλαντίδα, σε όλους του χάρτες τα νερά χρωματίζονται με πιο ανοιχτό γαλάζιο σε αντίθεση με τα βαθιά νερά που χρωματίζονται με πιο σκούρα.
Πως ακριβώς εξηγείτε στην μέση του Ατλαντικού να έχουμε γαλάζια νερά (σημαίνοντας λίγο βάθος) αν δεν είναι η Ατλαντίδα που έχουν αναφέρει οι αρχαίοι Έλληνες αλλά και οι επιστήμονες;

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Η Ζωή Ενός Σκύλου!


1η εßδοµάδα. Σήµερα είµαι ηλικίας µιας εßδοµάδας. Τι χαρά να είµαι µέρος αυτού του Κόσµου!

1 µηνός. Η µαµά µου µε φροντίζει πάρα πολύ καλά.. Είναι µια εξαιρετική µητέρα.

2 µηνών. Σήµερα µε χώρισαν από τη µητέρα µας. Ήταν πολύ ανήσυχη και µε τα µάτια της µε χαιρετούσε.Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά µου να µε φροντίζειτο ίδιο καλά µε τη µαµά µου.

4 µηνών. Έχω µεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραßάνε την προσοχή µου. Υπάρχουν µερικά παιδιά στο σπίτι που µου είναι σαν «µικρά αδερφάκια». Παίζουµε πολύ, τραßάνε την ουρά µου κι εγώ τους δίνω µικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.

5 µηνών. Σήµερα µου φωνάξανε. Η κυρία µου ήταν πολύ αναστατωµένη επειδή ούρησα µέσα στο σπίτι.Όµως δεν µου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό. Επίσης,κοιµάµαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!

8 µηνών. Είµαι ένα πολύ χαρούµενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνοµαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευµένος...Νοµίζω ότι η «ανθρώπινη»οικογένειά µου µε αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική µου και,συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό µου,σκάßοντας στο χώµα σαν τους προγόνους µου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιµάζουν να µου µάθουν τίποτε.Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγµατα πουκάνω να είναι εντάξει!

12 µηνών. Σήµερα έγινα ενός έτους.Είµαι ένας ενήλικος σκύλος. Όµως τα αφεντικά µου λένε ότι µεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίµεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για µένα!

13 µηνών. Σήµερα µε έδεσαν. Σχεδόν δεν µπορούσα να κουνηθώ, να ßρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να ßρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεßαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα µεεπιτηρούν και ότι είµαι αχάριστος. Δεν καταλαßαίνωτίποτε απ' όσα µου συµßαίνουν. 15 µηνών. Όλα έχουν αλλάξει τώρα...Με κρατάνε συνέχεια κλειδωµένο στη ßεράντα. Αισθάνοµαι πολύ µόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά µου δεν µε θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν ßρέχει, δεν έχω µια στέγη πάνω από το κεφάλι µου.

16 µηνών. Σήµερα µε έßγαλαν από τη ßεράντα. Ήµουν σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά µου µε είχε συγχωρέσει. Ήµουν τόσο χαρούµενός που χοροπήδαγα από ενθουσιασµό... Η ουρά µου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον,πίστεψα ότι θα µε πήγαιναν ßόλτα!Κατευθυνθήκαµε προς τον αυτοκινητόδροµο, και άξαφνα,σταµάτησαν το αυτοκίνητο,άνοιξαν την πόρτα και εγώ ßγήκα έξω, χαρούµενος, γιατί σκεπτόµουν ότι θα περνάγαµε την µέρα µας στην εξοχή. Δεν καταλαßαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε,περιµένετε!» - γάßγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο µε όλη τη δύναµή µου.Η αγωνία µου µεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαßαίνω, ενώ δεν µπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασµα και αυτοί δεν σταµατούσαν, ότι µε είχαν εγκαταλείψει...

17 µηνών. Έψαχνα µάταια να ßρω το δρόµο για να γυρίσω σπίτι. Είµαι µόνος και αισθάνοµαι χαµένος.Στις περιπλανήσεις µου, συναντάω µερικούς ανθρώπους µε καλή καρδιά που µε κοιτάνε µε θλίψη και µου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ µε τα µάτια µου, από τα ßάθη της ψυχής µου. Εύχοµαι να µε υιοθετούσαν... Θα ήµουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος!Όµως, αυτοί απλά λένε: «καηµένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».

18 µηνών. Πριν από µερικές ηµέρες,πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά µικρά και µεγαλύτερα σαν τα «µικρά µου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και µια οµάδα από τα µικρότερα παιδιά, γελώντας, µου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δουν «ποιος σηµαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες µε χτύπησε στο µάτι και έκτοτε, δεν µπορώ να δω καθόλου µε αυτό το µάτι.

19 µηνών. Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι µε λυπόντουσαν... Τώρα είµαι πολύ αδύνατος και αδύναµος και η όψη µου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα µου µάτι και οι άνθρωποι µε διώχνουν µε τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.

20 µηνών. Κινούµαι µε εξαιρετικά µεγάλη δυσκολία. Σήµερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόµο,µε χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόµουν στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόµο, όµως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεµάτο ικανοποίηση ßλέµµα του οδηγού,που έδινε συγχαρητήρια στονεαυτό του που µε πάτησε. Εύχοµαι να µε είχε σκοτώσει! Όµως, απλά µου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω μου πόδια. Ο πόνος ήταν ανυπόφορος..Τα πόδια µου δεν µε υπακούνε και µόλις µε τεράστια δυσκολία µπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόµου. Επί δέκα µέρες έχω µείνει εκτεθειµένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή ßροχή, στο κρύο,χωρίς φαγητό. Δεν µπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκοµαι σε ένα πολύ υγρό µέρος, και φαίνεται ότι ακόµη και το τρίχωµά µου µαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν µε προσέχουν, άλλοι λένε: «µηνπλησιάζεις»... Είµαι σχεδόν αναίσθητος, όµως, µια ελάχιστη δύναµη από τα ßάθη του σώµατός µου µε αναγκάζει να ανοίξω τα µάτια µου. Η γλυκύτητα στη φωνή της µε έκανε να αντιδράσω.«Καηµένο µου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε. Μαζί µε την γυναίκα ήταν ένας άντρας µε λευκή ποδιά που µε ακούµπησε και είπε: «Λυπάµαι, κυρία µου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον ßοηθήσουµε να ßγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, µε δάκρυα να τρέχουν ποτάµι στα µάγουλά της,συµφώνησε.
Όσο καλύτερα µπορούσα, κούνησα την ουρά µου και την ευχαρίστησα, µε τα µάτια µου, για τη ßοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεµα. Ενώ αισθανόµουν το ελαφρύ τσίµπηµα της ßελόνας, πριν από αυτόν τον µακρύ ύπνο, η τελευταία µου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ,αφού δεν µε ήθελε κανείς;».....

«Στην πορεία της εξέλιξής του προς τον πολιτισµό ο άνθρωπος απέκτησε µια κυρίαρχη θέση πάνω στα πλάσµατα που ζουν γύρω του στο ζωϊκό ßασίλειο.Χωρίς να είναι ικανοποιηµένος από την κυριαρχία του αυτή, ωστόσο, άρχισε να ßάζει ένα κενό µεταξύ της φύσης του και τη φύση των ζώων. Αρνήθηκε την κτήση µιας αιτίας προς αυτά, και στον εαυτό του έθεσε ως σύµßολο µια αθάνατη ψυχή, και αξίωσε µια θεϊκή πτώση η οποία του επέτρεψε να καταστρέψει το δεσµό της κοινωνίας µεταξύ αυτού και του ζωικού ßασιλείου» - Sigmund Freud


«Δεν µπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον κόσµο όµως, για αυτό το ένα που σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσµος»....

Αντιγράψτε αυτό το κείμενο και προωθήστε το όχι μόνο σε αυτούς που θα δακρύσουν... Κυρίως σε όλους τους άλλους...

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2009

Όταν η σιωπή γίνεται συνενοχή!


Ποια θα μπορούσε άραγε να είναι αυτή η μαυροφορεμένη "γυναίκα";
Και γιατί μαυροφορεμένη;
Μήπως γιατί πενθεί τα παιδιά της που χάνονται κατά δεκάδες;
Μήπως από τον ¨βιαστή" της καταλαβαίνουμε όλοι ότι μιλάμε για το Ιράκ;

Αλλά για μια στιγμή...
Αν αλλάξετε την σημαία στο μπράτσο της στολής του στρατιώτη και βάλετε το αστέρι του δαυϊδ, μήπως μπορεί να συσχετιστεί και με κάποια άλλη ταλαίπωρη μαυροφορεμένη γυναίκα που ακόμα και σήμερα υποφέρει;

Όλοι μας είμαστε συνένοχοι σε ένα έγκλημα που συνεχίζεται δεκαετίες τώρα.
Μια γενοκτονία που καμία εφημερίδα δεν πρόκειται να γράψει, κανένας τηλεοπτικός σταθμός δεν θα αφιερώσει χρόνο για να το διαδώσει και κανένα βιβλίο ιστορίας δεν πρόκειται να γεμίσει τις σελίδες του με αυτή, γιατί όλα αυτά τα μέσα, είναι ελεγχόμενα από τους δολοφόνους των Παλαιστινίων.

ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΑ!!!

Ολόκληρη η διεθνής κοινότητα έχει ευθύνη να σταματήσει την αλόγιστη βία των ισραηλινών, κυρίως ενάντια των Παλαιστινίων.